Czym jest niesłuszne oskarżenie?

Niesłuszne, krzywdzące oskarżenie to sytuacja, gdy jedna osoba oskarża drugą o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, a nie jest to prawą. Najczęściej dotyczy to sytuacji, gdy:

• nie doszło do żadnego przestępstwa,
• doszło do przestępstwa, ale innego niż zakłada oskarżyciel,
• przestępstwo popełniła inna osoba.

Za niesłuszne, czyli fałszywe oskarżenie uznaje się takie, które jest rzucane przez osobę zdającą sobie sprawę z tego, że jej zarzuty są nieprawdziwe i robiącą to z premedytacją. Niesłuszne oskarżenie jest przestępstwem przeciwko wymiarowi sprawiedliwości i jest ono ścigane z oskarżenia publicznego. Aby niesłusznie oskarżający poniósł odpowiednią karę za swoje pomówienia, sprawa musi zostać zgłoszona na policję.

Kiedy dochodzi do fałszywego oskarżenia?

Aby oskarżenie mogło być uznane za fałszywe, musi zostać złożone przed organem właściwym do ścigania lub orzekania w konkretnym przypadku. Może to być więc nie tylko policja, ale i prokurator lub sąd.

Przyczyny nieprawdziwych oskarżeń mogą być bardzo różne. Dość często są one rzucane z chęci zysku. Najczęściej dotyczy to sytuacji, gdy oskarżający chce pozbyć się konkurencji, dlatego szerzy nieprawdziwe informacje np. o innej firmie. Dość często motywem przewodnim jest chęć zemsty, zazwyczaj na byłym partnerze lub partnerce. Gdy związek się rozpada np. w wyniku zdrady jednej ze stron, to druga może rzucić niesłuszne oskarżenie o przemoc w rodzinie. Dodatkowo może być do tego dołączone niesłuszne oskarżenie o molestowanie, co dodatkowo przyczynia się do zepsucia dobrej opinii potencjalnego oskarżonego w najbliższym otoczeniu.

Inną przyczyną fałszywych oskarżeń może być także chęć obrony własnej osoby. Dzieje się tak, gdy oskarżyciel chce odsunąć od siebie podejrzenia za popełnione przestępstwo lub wykroczenie. Może to być np. niesłuszne oskarżenie w pracy dotyczące konkretnej osoby, która w rzeczywistości nie zaniedbała swoich obowiązków. Dość często zdarza się także niesłuszne oskarżenie o zarysowanie samochodu w sytuacji, gdy oskarżyciel sam doprowadzi do uszkodzenia swojego auta, ale chcąc otrzymać odszkodowanie będzie rzucał niesłuszne oskarżenia np. wobec parkującego obok niego sąsiada.

Niesłuszne oskarżenia dotyczą nie tylko osób dorosłych. Może zdarzyć się także niesłuszne oskarżenie dziecka w szkole przez nauczyciela. W takiej sytuacji rodzic powinien walczyć o dobre imię swojej pociechy i zareagować na nie w odpowiedni sposób.

Czym jest niesłuszne oskarżenie o pomówienie?

Niesłuszne oskarżenie o pomówienie, czyli zniesławienie to sytuacja, gdy ktoś szerzy nieprawdzie informacje dotyczące innej osoby, grupy ludzi, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej bez osobowości prawnej. Zniesławienie ma na celu zniszczyć dobre imię oraz poniżyć, a także doprowadzić do sytuacji, gdy ofiara traci zaufanie innych osób. Przestępstwo to jest ścigane z oskarżenia prywatnego.

Niesłuszne oskarżenie — jak postępować?

W chwili złożenia doniesienie o popełnieniu przestępstwa organy ścigania nie wiedzą, czy jest ono prawdziwe czy też fałszywe. W takim przypadku prokuratura musi podjąć śledztwo, które ma na celu wyjaśnić, kto tak naprawdę jest winny zarzucanego czynu. W takim przypadku ogromną rolę odgrywa odpowiedzialność prokuratora za niesłuszne oskarżenie. Jeśli do tego dojdzie, a oskarżony udowodni to, że jest niewinny, to należy mu się odszkodowanie za niesłuszne oskarżenie.

Osoba niesłusznie oskarżona jest pierwszym podejrzanym. Występuje więc w dwojakiej roli, jako potencjalny sprawca oraz pokrzywdzony. Osoba, wobec której wysunięto np. niesłuszne oskarżenie o kradzież w sklepie, ma prawo do obrony, gdyż w polskim prawie obowiązuje domniemanie niewinności. Dopóki nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem, to jest uznawany za niewinnego.

Jeśli w toku prowadzonego śledztwa osoba niesłusznie oskarżona zostanie oczyszczona ze stawianych jej zarzutów, to może wnieść zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa fałszywego oskarżenia. Wobec oskarżonego zostanie przeprowadzone postępowanie karne – wówczas dobrze jest podjąć współpracę z jednym z naszych adwokatów ze Szczecina od spraw karnych. Przestępstwo to jest zagrożone karą grzywny, a także ograniczenia lub pozbawienia wolności do 20 lat.

Co uznajemy za znęcanie?

Pojęcie znęcania się nad zwierzętami zostało zapisane w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Przepis ten stanowi, że znęcanie się to zadawanie bólu lub cierpienia zwierzęciu bądź dopuszczanie do tego stanu. Ustawa wskazuje w dalszej części kilkanaście zachowań, które stanowią przykłady znęcania się nad zwierzętami. Można do nich zaliczyć:

• bicie zwierzęcia ostrymi i twardymi przedmiotami;
• złośliwe straszenie bądź drażnienie zwierząt;
• zoofilia – czyli obcowanie płciowe ze zwierzętami.

Ustawa wymienia także zaniechania, które również są kwalifikowane jako znęcanie się nad zwierzętami mowa tutaj o:

• braku należytej opieki medycznej;
• nieodpowiednie karmienie bądź głodzenie;
• brak schronienia;
• brak realizacji naturalnych zachowań.

Czy znęcanie się nad zwierzętami jest przestępstwem?

Tak! Znęcanie się nad zwierzętami bądź niezapewnienie należytej opieki jest przestępstwem. W Polsce od 1997 roku obowiązuje ustawa o ochronie zwierząt. Podstawą do odpowiedzialności karnej jest art. 35, który reguluje zasądzenie należytej kary za zabijanie, uśmiercanie bądź uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów ustawy lub znęcania się nad zwierzętami.

Jakie są kary dla osoby znęcającej się nad zwierzęciem?

Kara za znęcanie się nad zwierzętami to pozbawienie wolności do 3 lat. W sytuacji, kiedy sprawa zakwalifikowana jest jako szczególne okrucieństwo, wówczas sprawca może zostać skazany na 5 lat pozbawienia wolności. Jednocześnie zasądzana jest kara pieniężna (nawiązka) w wysokości od 1 tys. zł do 100 tys. zł, którą skazany ma uiścić na cel związany z ochroną zwierząt. Dodatkowo sąd może nałożyć na skazanego zakaz posiadania zwierząt oraz zakaz wykonywania zawodów powiązanych ze zwierzętami do 15 lat. Co ważne, kary nie dotyczą jedynie znęcania się nad kotami i psami, ale także innymi zwierzętami, w tym ryb, płazów czy gadów.

Jak przebiega postępowanie karne w przypadku sprawy o znęcanie się nad zwierzętami?

W toku postępowania karnego sędziowie zwracają uwagę nie tylko na sam fakt dążenia wprost do wyrządzenia krzywdy zwierzęciu, ale także na samym zamiarze zadania bólu i cierpienia. Oznacza to, że do wystąpienia znęcania się nad zwierzętami nie jest konieczne bezpośrednie dążenie sprawcy do skrzywdzenia zwierzęcia, lecz sam zamiar. Do stwierdzenia, że doszło do przestępstwa znęcania się nad zwierzętami, wystarczy fakt, że sprawca swoim zamiarem obejmuje jedną, bądź kilka czynności sprawczych, np. niedostateczna ilość wody i pożywienia.

Kto i gdzie może zgłosić dokonanie czynu znęcania się nad zwierzęciem?

Każda osoba, która wie, że danemu zwierzęciu dzieje się krzywda powinna o tym poinformować odpowiednie służby. W sytuacji, kiedy nie ma wątpliwości, że zwierzę jest zaniedbywane bądź właściciel się nad nim znęca, należy niezwłocznie poinformować o tym policję lub straż miejską. Warto również powiadomić Inspekcję weterynaryjną oraz organizację zajmującą się ochroną zwierząt np. Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami czy Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt VIVA!. Wiele osób zastanawia się, czy możliwe jest anonimowe zgłoszenie znęcania się nad zwierzętami? Tak można to zrobić poprzez wysłanie informacji mailem w ramach tzw. Zielonej Strefy lub do Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Takie zgłoszenie warto udokumentować zdjęciami lub nagraniem video.

Czy potrącenie psa/kota i odjechanie z miejsca zdarzenia może zostać uznane za znęcanie się?

Przepisy jasno określają obowiązki kierowcy, który potrącił zwierzę. W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć miejsce i poinformować o zaistniałej sytuacji odpowiednie służby tj. policję straż miejską czy nadleśnictwo. Kierowca ma również obowiązek w miarę możliwości udzielić pomocy potrąconemu zwierzęciu. Za ucieczkę z miejsca zdarzenia grozi kara do 5 tys. zł grzywny lub pozbawienie wolności. Warto pamiętać, że nieumyślne potrącenie zwierzęcia nie jest traktowane jako znęcanie się nad zwierzęciem, jednak ucieczka z miejsca zdarzenia jest wykroczeniem, które podlega karze.

Wiele osób jest zdania, że kary za znęcanie się nad zwierzętami są zbyt niskie, a wyroki skazujące zapadają zbyt rzadko. Warto mieć na uwadze, że znęcanie się to nie tylko zadawanie bólu i cierpienia, ale także brak odpowiedniej opieki.

Co to jest ułaskawienie i na czym polega?

Ułaskawienie inaczej nazywane jest prawem łaski. Zostało zapisane w art. 139 Konstytucji RP. Polega na ingerencji w zasądzoną przez sąd karę, przez co umożliwia uwolnienie skazanego sądownym wyrokiem od skutków karnych. Co ważne, prawo łaski nie zmienia wyroku oraz nie podważa winy osoby skazanej, przez co nie zostaje ona uniewinniona (więcej o uniewinnieniu można przeczytać w naszym artykule: 5 historii o niesłusznie skazanych na karę więzienia). Zmiana dotyczy sposobu i długości wykonywania kary.

Prawo łaski może dotyczyć całkowitego lub częściowego darowania kary, jej skrócenia, zmniejszenia lub złagodzenia, warunkowego zawieszenia lub zmiany zasądzonej kary na inną. Co ważne, ułaskawienie nie może być stosowane w przypadku osób skazanych przez Trybunał Stanu.

Kto może ułaskawić?

Jak wynika z zapisów Konstytucji, prawo łaski może być zastosowane tylko przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Jest to jego uprawnienie czy też przywilej, wynikający z zajmowanego stanowiska.

Kto może ubiegać się o ułaskawienie i jak to zrobić?

O ułaskawienie prezydenta, może ubiegać się osoba skazana, jego adwokat bądź rodzina skazanego, czyli współmałżonek, dzieci (biologiczne i adopcyjne), rodzice, rodzeństwo oraz osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.

Odpowiedni wniosek, który może być przygotowany podczas współpracy z naszymi adwokatami ze Szczecina, należy skierować do sądu pierwszej instancji. Pismo powinno być rozpatrzone przez (w miarę możliwości) ten sam skład orzekający, czyli ten sam sędzia i ławnicy.

Jeżeli w danej sprawie orzekał jedynie sąd pierwszej instancji, wówczas pozytywna opinia składanego wniosku jest przesyłana do Prokuratora Generalnego wraz z aktami sprawy oraz wydaną opinią. Inaczej jest w sytuacji, kiedy orzekał także sąd odwoławczy. W takim przypadku sąd pierwszej instancji niezależnie od swojej decyzji przesyła akta wraz z opinią do sądu odwoławczego. Tutaj konieczna jest pozytywna opinia przynajmniej jednego z sędziów, aby wniosek o ułaskawienie został przekazany do Prokuratora Generalnego. Ten z kolei przedstawia Prezydentowi akta sprawy wraz ze swoim wnioskiem o ułaskawienie.

Ułaskawienie – ile trwa rozpatrywanie wniosku?

Wniosek o ułaskawienie składany jest do sądu, który orzekał w danej sprawie. Jego rozpatrzenie powinno nastąpić w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania prośby. W przypadku negatywnej opinii ponowne złożenie wniosku o ułaskawienie jest możliwe po upływie 1 roku.

Okoliczności sprzyjające otrzymaniu ułaskawienia

Przy podjęciu decyzji, dotyczącej prośby o ułaskawienie uwzględniane jest zachowanie skazanego po wydaniu wyroku, jego stan zdrowia oraz warunki rodzinne, wymiar wykonanej dotychczas kary, naprawienie szkody, która wynikała z przestępstwa, a także szczególne wydarzenia, które nastąpiły po wydaniu wyroku.

Ocena humanitaryzmu, sprawiedliwości oraz racjonalności orzeczonej kary jest podstawowym kryterium ustalania zasadności zastosowania ułaskawienia.

Najciekawsze i najbardziej zaskakujące ułaskawienia

Jedno z najgłośniejszych ułaskawień miało miejsce w 2009 roku, kiedy prezydentem był Lech Kaczyński. Dotyczyło ono trzech braci Winków: Mirosława, Tomasza oraz Krzysztofa, którzy zostali skazani za lincz we Włodowie. Józef Ciechanowicz terroryzował i okradał mieszkańców. Bracia postanowili dokonać samosądu i pobili ze skutkiem śmiertelnym recydywistę, który zastraszał lokalną społeczność. Za swój czyn zostali skazani na 4 lata pozbawienia wolności.

Głośnym ułaskawieniem była także sprawa jednego z bossów mafii pruszkowskiej, Andrzeja Banasiaka/Zielińskiego (nazwisko przyjęte po żonie) pseudonim „Słowik”. Po wyjściu na przepustkę nie powrócił do zakładu karnego i poprosił ówczesnego prezydenta o ułaskawienie. W późniejszym czasie Słowik wyznał, że zapłacił za to 150 tys. dolarów. Ułaskawienie miało miejsce w 1993 roku, przez Lecha Wałęsę.

Innymi przykładami głośnych ułaskawień było:

• ułaskawienie Petera Vogla, który został skazany za morderstwo starszej kobiety na tle rabunkowym;
• ułaskawienie ówczesnego wiceministra Zbigniewa Sobotkę zamieszanego w tzw. aferę starachowicką;
• ułaskawienie Adama S. za wyłudzenie 120 tys. zł z PEFRON;
• ułaskawienie szefa CBA (2006-2009) Mariusza Kamińskiego w tzw. aferze gruntowej.

Wniosek o ułaskawienie jest jedyną szansą dla skazanego prawomocnym wyrokiem na skrócenie lub darowanie zasądzonej kary. Ważne, aby pismo było skonstruowane poprawnie, a także prawidłowo uzasadnione.

Czym jest zatrzymanie obywatelskie i kto może tego dokonać?

Zatrzymanie obywatelskie inaczej określane jako ujęcie obywatelskie zostało zapisane w Kodeksie Postępowania Karnego w art. 243. Przepis ten definiuje zatrzymanie obywatelskie jako uprawnienie, które zostało przyznane każdej osobie będącej świadkiem popełnienia przestępstwa, do ujęcia sprawcy na gorącym uczynku bądź w pościgu podjętym po jego popełnieniu. Oznacza to, że każda osoba ma prawo dokonać ujęcia obywatelskiego, w sytuacji, kiedy doszło do przestępstwa. Dodatkowo prawo to przysługuje także wobec sprawcy wykroczenia. Co ważne, ujęcie może dotyczyć także pomocników sprawcy (np. w przypadku kradzieży), podżegacza do czynu czy współsprawcy.

Pijany kierowca – jak powinno wyglądać zatrzymanie obywatelskie? 

Najczęściej z zatrzymaniem obywatelskim mamy do czynienia w przypadku prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym. W sytuacji, kiedy dostrzeżemy, że sposób kierowania samochodem wskazuje, że za kierownicą siedzi osoba po spożyciu alkoholu, wówczas można podjąć próbę zatrzymania kierowcy. Jednak ujęcie obywatelskie może mieć miejsce jedynie w sytuacji, kiedy nie znamy tożsamości sprawcy bądź zachodzi obawa, że może on uciec. Podejmując się ujęcia, należy kierować się zdrowym rozsądkiem i być ostrożnym, ponadto warto zachować spokój i rozwagę tak, aby nie stwarzać dodatkowego zagrożenia na drodze. W pierwszej kolejności należy zawiadomić policję i przekazać niezbędne szczegóły. Następnie można jechać za pijanym kierowcą do momentu, aż się nie zatrzyma (np. na sygnalizacji świetlnej). Podczas postoju można podbiec do samochodu i wyciągnąć kluczyki ze stacyjki, jednak nie jest to wymagane.

W sytuacji, kiedy obawiamy się pijanego kierowcy, można kontynuować jazdę za jego samochodem, aż do przybycia na miejsce policji. Można także podjąć próbę uniemożliwiającą dalsze prowadzenie samochodu, jednak należy pamiętać, że zatrzymanie obywatelskie nie uprawnia do gwałtownych pościgów czy taranowania samochodu sprawcy. Pijany kierowca stwarza duże zagrożenie w ruchu drogowym, stąd też nie powinno podejmować się próby ujęcia go za wszelką cenę. Prawo jasno wskazuje, że niezwłocznie po zatrzymaniu obywatelskim, sprawca musi być przekazany funkcjonariuszom policji.

Czy zatrzymanie obywatelskie jest obowiązkiem?

Przepisy jasno nakładają na każdą osobę uprawnienia do zatrzymania obywatelskiego, jednak nie jest to obowiązkiem, lecz naszym prawem. W sytuacji, kiedy jesteśmy świadkiem przestępstwa, należy powiadomić policję, jednak nie ma konieczności podjęcia próby zatrzymania sprawcy.

Czy podczas zatrzymania obywatelskiego można użyć siły?

W sytuacji, kiedy podczas zatrzymania obywatelskiego dojdzie do bezpośredniego kontaktu ze sprawcą, mamy prawo do użycia siły, w celu obrony koniecznej. Co ważne, osobie zatrzymanej to prawo nie przysługuje. Warto jednak pamiętać, że stosowanie przymusu musi być współmierne do sytuacji i ograniczyć się do próby unieruchomienia sprawcy, a nie wymierzania sprawiedliwości z użyciem siły.

Kiedy możemy zostać ukarani za źle przeprowadzone zatrzymanie obywatelskie?

Zatrzymanie obywatelskie może nastąpić tylko w sytuacji, gdy:

• sprawca jest ujmowany na „gorącym uczynku” bądź podczas pościgu bezpośrednio po dokonanym czynie;
• tożsamość sprawcy jest nieznana, ponadto zachodzi obawa jego ucieczki bądź oddalenie się z miejsca zdarzenia;
• niezwłoczne przekazanie sprawcy w ręce policji.

Jeżeli, któryś z powyższych warunków nie jest spełniony, wówczas można narazić się na konsekwencje prawne, np. zarzut pozbawienia wolności innego człowieka, lub odpowiedzialność finansową, wynikającą ze zniszczenia mienia podczas zatrzymania obywatelskiego.

Zarzucono Ci nieprawidłowo przeprowadzone zatrzymanie obywatelskie? Skorzystaj z pomocy naszych adwokatów ze Szczecina:

Skontaktuj się z nami

Przykładowe sytuacje wymagające zatrzymania obywatelskiego

Niewątpliwie zatrzymanie obywatelskie najczęściej ma miejsce w stosunku do kierowców, którzy prowadzą pojazd pod wpływem alkoholu. Osoba nietrzeźwa stwarza poważne zagrożenie nie tylko w ruchu drogowym, ale także w sytuacji, kiedy prowadzi pojazdy wodne. Ujęcie obywatelskie ma również zastosowanie w przypadku kradzieży. Właściciel domu czy przedsiębiorstwa może dokonać zatrzymania złodzieja na „gorącym uczynku” np. poprzez uniemożliwienie mu drogi ucieczki. To samo dotyczy sprzedawców w sklepach.

Zatrzymanie obywatelskie jest uprawnieniem każdego z nas, jednak warto pamiętać, że powinno ono być ostatecznością. Ważne, aby postępować zgodnie z prawem i zachować rozsądek.

Czyny definiowane jako kradzież z włamaniem – KK

Zgodnie z prawem, jako włamanie określa się czyny mające za zadanie celowe przełamanie barier fizycznych, zabezpieczających mienie przed kradzieżą w celu ich zabrania. Do włamań zalicza się również cyberataki, ułatwiające lub w pełni umożliwiające kradzież. Co ciekawe, włamaniem nie określa się naruszenia barier fizycznych, które nie były z założenia wystarczająco mocne, by zabezpieczyć mienie, co można interpretować jako brak woli właściciela w zakresie podjęcia kroków zabezpieczających. Włamaniem określa się natomiast sytuację, w której sprawca sforsował zabezpieczenia, które uległy uszkodzeniu już wcześniej.

Kradzież z włamaniem – jakie sytuacje możemy do niej zaliczyć?

Zgodnie z polskim prawem, aby można było mówić o kradzieży z włamaniem, sprawca nie musi przedostawać się do pomieszczenia całym ciałem. Wystarczy, że wsunie choćby jedną rękę i dokona kradzieży przedmiotów z pomieszczenia, szafki, sejfu, lub innego miejsca. Nie ma znaczenia, czy będzie to kradzież z włamaniem do samochodu, domu lub innego miejsca. Do włamania będzie się zaliczała również sytuacja, w której sprawca nie wejdzie do pomieszczenia, lecz wsunie do niego przedmiot ułatwiający zabranie mienia lub wpuści do środka wytresowane zwierzę.

Czy kradzież z włamaniem jest przestępstwem?

Polskie prawo jasno definiuje, jaką rangę ma kradzież z włamaniem. Wykroczenie zachodzi wtedy, gdy przestępca dopuszcza się samej kradzieży, a wartość skradzionego mienia jest niewielka. Jeśli jednak mówimy o kradzieży z włamaniem, wówczas sytuacja traktowana jest jako przestępstwo, niezależnie od tego, jak dużo warte były skradzione przedmioty.

Kradzież z włamaniem – kara

W internecie niejednokrotnie pojawiało się pytanie o to, ile grozi za kradzież z włamaniem. Polski kodeks karny, a dokładnie art. 279 § 1, zakłada, że za kradzież z włamaniem sprawcy grozi od roku do nawet 10 lat pozbawienia wolności. Warto jednak dodać, że jeśli poszkodowany należy do osób bliskich przestępcy, wówczas ściganie sprawcy odbywa się wyłącznie na jego wniosek. Przestępstwo przedawnia się dopiero po 15 latach.

Jak wygląda postępowanie w sprawie kradzieży z włamaniem w przypadku nieletnich?

Dużo zależy od wieku sprawcy. Jeśli nieletni nie ukończył 13 lat, wówczas za jego postępek odpowiadają opiekunowie prawni na podstawie zapisów określonych w kodeksie cywilnym. Sąd może też w tym przypadku zastosować również środki przewidziane w ustawie o nieletnich.

Osoby nieletnie pomiędzy 13. a 17. rokiem życia najczęściej umieszczane są w zakładzie poprawczym lub stosuje się wobec nich inne środki wychowawcze. Jeśli mamy do czynienia z osobą pomiędzy 17. a 18. rokiem życia, wtedy sąd najczęściej stosuje środki przewidziane w kodeksie karnym, niemniej jednak wciąż ma możliwość sięgnąć po środki zapisane w ustawie dla nieletnich.

Przewidywane kary dla nieletnich

• Umieszczenie w zakładzie poprawczym;
• Przepadek rzeczy uzyskanych w wyniku popełniania kradzieży;
• Nadzór kuratorski;
• Poręczenie osoby zaufanej;
• Ustanowienie nadzoru rodziców lub opiekuna prawnego;
• Zobowiązanie do wykonania prac na rzecz osoby pokrzywdzonej lub prac społecznych;
• Udział w zajęciach terapeutycznych lub wychowawczych.

Kradzież z włamaniem – gdzie szukać pomocy?

Większość z nas nie zna prawa na tyle dobrze, by móc się skutecznie bronić przed sądem. Szukając pomocy dla swojego dziecka, koniecznie zgłoś się po pomoc prawną do naszych adwokatów ze Szczecina, dzięki której będziesz mieć u boku wsparcie osoby opanowanej, doświadczonej i posiadającą odpowiednią wiedzę ku temu, by rozwiązać sprawę możliwie szybko i korzystnie.

Zadzwoń i uzyskaj wsparcie

Znieważenie policjanta – co to znaczy?

Znieważenie policjanta jest aktem lekceważenia lub obrazą policjanta. Można to zrobić na wiele sposobów, w tym między innymi poprzez obelgi, kontakt fizyczny czy różne nieakceptowane społecznie gesty. Atak na godność może także przybrać formę obraźliwych rysunków, które mogą zostać uznane za wulgarne, lekceważące, wyrażające pogardę. Szczególnym rodzajem zniewagi jest zniewaga funkcjonariusza publicznego. Jak podaje definicja ujęta w art. 115 k.k., funkcjonariuszami publicznymi są funkcjonariusze organów powołanych do ochrony. Są to przede wszystkim policjanci, ale także pracownicy administracji rządowej, kuratorzy sądowi, radni, posłowie, notariusze, sędziowie. W praktyce najczęściej dochodzi do znieważenia policjanta.

Co jest uznawane za znieważenie policjanta?

Oto kilka przykładów różnych zachowań, w jakie dana osoba może zostać oskarżona o to przestępstwo:

• używanie obraźliwego języka w stosunku do funkcjonariusza policji;
• używanie groźnych lub obraźliwych słów w stronę policjanta;
• niebezpieczne zachowania wobec funkcjonariusza policji;
• zrobienie nieprzyzwoitego gestu w stosunku do funkcjonariusza policji;
• odmawianie podania nazwiska i adresu na żądanie policjanta.

Jaka kara grozi za znieważenie policjanta?

Znieważenie policjanta to poważne wykroczenie. Jaka kara grozi za znieważenie policjanta? Odpowiedzi można znaleźć w kodeksie karnym, konkretnie w art. 226:

§ 1. Kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Zgodnie z przepisami, znieważenie funkcjonariusza podlega karze grzywny, ograniczenia wolności lub nawet pozbawienia wolności. Decyzja o karze zwykle jest współmierna do czynu, a decyzję o karze podejmuje sąd.

Jaka grzywna za znieważenie policjanta?

Grzywna za znieważenie może być różna. Stawka nie może być niższa od 10 zł, ale też wyższa od 2000 zł. Warto zaznaczyć, że grzywna może być orzeczona z warunkowym zawieszeniem wykonania. Kara za znieważenie policjanta może być jednak bardziej surowa i być karą ograniczenia lub pozbawienia wolności. Jeśli grozi nam jej otrzymanie – warto tę sprawę skonsultować z naszymi adwokatami ze Szczecina.

Znieważenie policjanta na służbie a znieważenie policjanta po służbie

Funkcjonariusze mają zapewnioną ochronę podczas służby. Oznacza to, że znieważenie policjanta na służbie jest przestępstwem, ale jeśli policjant nie występuje w tej roli, to akt dokonania zniewagi nie będzie ścigany za obrazę funkcjonariusza. Oznacza to, że jeśli policjant nie pełni obowiązków służbowych, to nie można stwierdzić znieważenia policjanta, a jedynie znieważenie policjanta po służbie. Nie jest to jednak przestępstwo zgodne z definicją art. 226 § 1 k.k., które reguluje sytuacje, w której to zniewaga dotyczy funkcjonariusza publicznego.

Policjant po pracy może wchodzić także w inne konflikty, np. te sąsiedzkie. Fakt, że jest policjantem, nie sprawia jednak, że wszelkie konflikty, zniewagi czy obelgi w jego kierunku są uznawane za znieważenie policjanta. Chociaż są aktem zniewagi i mogą dotykać prywatnej sfery życia funkcjonariusza, to takie czyny będą kwalifikowane jako czyny zabronione, ale dotyczące art. 216 k.k., które dotyczą zwykłej zniewagi, a nie zniewagi policjanta na służbie.

Zadośćuczynienie za znieważenie policjanta

Znieważanie w policyjnej służbie to niemal codzienność. Policjanci muszą wyróżniać się umiejętnością zachowania spokoju w takiej sytuacji, ale też są szkoleni do tego, aby umieć zachować się w sytuacji zagrożenia. Znieważenie policjanta może mieć różny charakter, jak i być różne odebrane. Inna może być też intensywność zachowania, temperament, jak i poczucie winy osoby, która znieważa policjanta. Niekiedy dopuszcza się sytuacje, w których poza karą grzywny, kary pozbawienia lub ograniczenia wolności, sąd może dodatkowo orzec opłacenie za rzecz funkcjonariuszy zadośćuczynienia.

 

 

Przestępstwa reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 roku Kodeks karny, natomiast wykroczenie reguluje ustawa z dnia 20 maja 1971 roku Kodeks wykroczeń. Zbrodnia, która jest zaliczana do przestępstw jest zawsze zagrożona karą pozbawienia wolności. Zgodnie z artykułem 7 & 2 Kodeksu karnego zbrodnią jest przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 3 lata do 25 lat lub dożywotniego więzienia na przykład za zabójstwo, morderstwo, rozbój z użyciem broni palnej. 

Co to jest wykroczenie?

Wykroczenia są drobnymi naruszeniami prawa, zachowaniami zabronionymi, które nie są przestępstwami. Odpowiedzialność za ich popełnienie zgodnie z artykułem 1 ustawy Kodeks wykroczeń ponosi osoba, która popełniła czyn społecznie zabroniony i szkodliwy. Ze względu na mniejszą szkodliwość społeczną kary za ich popełnienie są łagodniejsze. Nie prowadzi się rejestru wykroczeń w przeciwieństwie do przestępstw, które zapisuje się w Krajowym Rejestrze Karnym.

Odstępstwem od tego jest rejestr wykroczeń drogowych, ponieważ ich popełnienie wiąże się z przyznawaniem punktów karnych. Wykroczenie podobnie jak przestępstwo jest czynem zabronionym przez ustawę, za którego popełnienie grozi kara. Jest czynem zawinionym, co oznacza, że osobie popełniającej wykroczenie  można przypisać odpowiedzialność za popełnienie czynu, który może być umyślny lub nieumyślny, a także społecznie szkodliwy w stopniu wysokim lub niewielkim.

Wykroczenie różni się od przestępstwa karą za jego popełnienie, która wynosi od jednego miesiąca ograniczenia wolności do aresztu na okres od 5 do 30 dni, bądź grzywny w wysokości do 5000 złotych lub nagany. 

Co to jest przestępstwo?

Przestępstwo jest czynem szkodliwym, zawsze zawinionym, który jest zagrożony karą i szkodliwy społecznie w stopniu większym niż znikomy. W polskim prawie dzieli się przestępstwa na zbrodnie i występki. Tylko człowiek może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa. Dla zaistnienia przestępstwa musi pojawić się wina. Jeśli sprawcy nie można przypisać winy, to nie można mówić o przestępstwie.

• Wina ma charakter umyślny wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia przestępstwa w sposób bezpośredni, czyli chce je popełnić lub ewentualny, czyli godzi się i przewiduje ewentualne popełnienie przestępstwa.
• Wina ma charakter nieumyślny wtedy, gdy sprawca czynu nie ma zamiaru popełnienia przestępstwa, ale nie zachował należytej ostrożności, choć mógł przewidzieć popełnienie przestępstwa.

Poza tym nie zawsze czyn zabroniony można nazwać przestępstwem. Do odpowiedzialności karnej nie pociąga się osób, które zastosowały obronę konieczną. Przestępstwo może polegać na działaniu, na zaniechaniu działania, na przykład niezawiadomienie o przestępstwie, nieudzielenie pomocy, niepodjęcie wymaganego w danej sytuacji działania, zachowania.

Przestępstwem może być między innymi:

• zabójstwo,
• zabójstwo ze szczególnym okrucieństwem,
• zabójstwo w afekcie,
• kradzież,
• składanie fałszywych zeznań,
• stalking, czyli uporczywe nękanie,
• groźby,
• rozbój.

Wiek sprawcy ma szczególne znaczenie przy odpowiedzialności karnej. Kodeks karny wyróżnia trzy kategorie wiekowe sprawcy. Po ukończeniu 17 roku życia sprawca odpowiada za popełnienie czynu zabronionego tak jak dorosły. Nieletni, którzy ukończyli 15 lat mogą odpowiadać za popełnienie przestępstwa jak dorośli, jeśli stosowane dotychczas środki wychowawcze lub poprawcze nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Młodociani sprawcy to tacy, którzy nie ukończyli 21 lat, a wyrok w pierwszej instancji zapadł przed ukończeniem przez nich 24 lat. Poza tym osoby niepoczytalne nie popełniają przestępstw i nie mogą być pociągnięte do odpowiedzialności karnej. 

Co to jest zbrodnia?

Zbrodnia jest czynem zabronionym, który zgodnie z art. 7 & 2 Kodeksu karnego jest zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 3 lata, albo 25 lat, bądź dożywocia. Wobec jej sprawcy nie stosuje się warunkowego umorzenia postępowania. Zbrodnia jest traktowana tylko i wyłącznie jako czyn umyślny. Zbrodniami w prawie polskim określa się: 

• ludobójstwo, 
• prowadzenie i wszczęcie wojny napastniczej oraz przestępstwa wojenne, które stanowią pogwałcenie konwencji międzynarodowych dotyczących sposobów walki, należytego traktowania osób składających broń, jeńców wojennych i sanitariuszy, 
• stosowanie wbrew prawu międzynarodowemu środków masowej zagłady,
• zamach stanu oraz na konstytucyjny organ Rzeczypospolitej, zamach na Prezydenta Rzeczypospolitej, 
• zabójstwo,
• piractwo polegające na przejęciu kontroli nad statkiem powietrznym lub wodnym w wyniku czego śmierć poniósł człowiek,
• kwalifikowane typy zgwałcenia, wykorzystywanie seksualne dzieci,
• handel ludźmi, niewolnictwo i handel niewolnikami,
• rozbój z użyciem niebezpiecznego narzędzia,
• sprzedaż narkotyków,
• fałszowanie pieniędzy,
• zakładanie i kierowanie grupą przestępczą posiadającą znamiona grupy terrorystycznej.

Zostałeś oskarżony o popełnienie przestępstwa lub zbrodni? Zgłoś się do naszych adwokatów ze Szczecina, specjalizujących się w prawie karnym.

Skontaktuj się z nami

Co to jest przestępstwo gospodarcze?

 

Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu obejmują wyodrębnioną kategorię czynów zabronionych. Posiadają bardzo zróżnicowany charakter, jednak mają wspólną cechę: zakłócają prawidłowy przebieg procesów gospodarczych. Godzą one w prawidłowe funkcjonowanie relacji między podmiotami gospodarczymi, dlatego też podlegają karze. Zakres czynów karalnych uderza w szeroko rozumiany interes społeczny tj. budżet państwa, jak i sektor prywatny, dlatego też występuje zdecydowana reakcja ustawodawcy skierowana na ochronę funkcjonującego obrotu gospodarczego.

Przepisy prawa karnego mają za zadanie chronić obrót gospodarczy oraz instytucję i ich prawidłowe funkcjonowanie.

Jakie są przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu?

Wśród przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu można wymienić:

1. Nadużycie zaufania – jest to działanie lub zaniechanie danej osoby, która zajmuje się sprawami majątkowymi bądź działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa i wywołała znaczną szkodę majątkową. Sam fakt powstania zagrożenia jest niewystarczający. Istotne jest także fakt, że zgodnie z kodeksem karnym szkoda musi przekroczyć 200 tys. zł.
2. Korupcja gospodarcza – to wszelka forma przekupstwa, która może mieć odzwierciedlenie w przebiegu i realizacji różnych działalności gospodarczych. Pojęcie korupcji jest szerokie i obejmuje takie zachowania jak: obietnice, żądanie, wręczanie bądź przyjmowanie (pośrednio lub bezpośrednio) korzyści majątkowych, za które nastąpi określone działanie lub jego zaniechanie.
3. Oszustwo kredytowe – są zapisane w kodeksie karnym regulujące zbiorcze oszustwa finansowe, które odnosi się do uzyskania (dla siebie lub innej osoby) od banku kredytu poprzez okazanie przerobionego, podrobionego, nierzetelnego lub poświadczającego nieprawdę dokumentu bądź oświadczenia, mającego szczególne znaczenie dla uzyskania kredytu. Niepowiadomienie instytucji o okolicznościach mających wpływ na wstrzymanie lub ograniczenie wsparcia finansowego również jest przestępstwem.
4. Oszustwo asekuracyjne – występuje w sytuacji, kiedy dana osoba powoduje zdarzenie, które będzie podstawą do wypłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia.
5. Pranie pieniędzy – jest to świadome działanie mające na celu wprowadzenie do legalnego obrotu pieniędzy pozyskanych z nieuczciwych źródeł lub służących do finansowania nielegalnych działalności. Zwyczaj odnosi się do przestępczości terrorystycznej, czy narkotykowej.
6. Udaremnianie lub uszczuplenie zaspokojenia wierzycieli – do udaremnienia dochodzi w sytuacji, kiedy wierzyciel nie ma możliwości uzyskania swojej należności w żadnej części. Uszczuplenie to inaczej zmniejszenie tej możliwości, a dokładniej ograniczenie zaspokojenia.

30 listopada media obiegła wiadomość o zatrzymaniu słynnej piosenkarki o pseudonimie Doda. Usłyszała ona zarzuty w śledztwie prowadzonym w związku z działalnością jej męża. Jest podejrzana o pomocnictwo w przestępstwie z art. 300 KK., czyli udaremnienia zaspokojenia wierzycieli. Artystka miała pomóc ukrywać pieniądze przed wierzycielami poprzez założenie na Malcie spółki.

7. Doprowadzenie do upadłości lub niewypłacalności – niewywiązanie się z zaciągniętego zobowiązania i doprowadzenie do niewypłacalności bądź upadłości.
8. Faworyzowanie niektórych wierzycieli – odnosi się do sytuacji, w których w przypadku upadłości nie mając możliwości spłaty wszystkich wierzycieli, zabezpiecza się tylko wybranych, co skutkuje szkodą dla pozostałych.
9. Nierzetelne prowadzenie dokumentacji – zapis ten odnosi się do: niszczenia, ukrywania, usuwania, podrabiania, przerabiania lub podrabiania dokumentacji. Całkowity brak jej prowadzenia również podlega karze.
10. Lichwa – to udzielanie pożyczek z zawyżonymi odsetkami i nieuczciwe wzbogacenie się pożyczkodawcy. Lichwa jest uważana za działanie, której zadaniem jest czerpanie korzyści od dłużnika ze słabszą pozycją finansową.
11. Udaremnienie przetargu – ma miejsce w sytuacji, kiedy dochodzi do utrudniania lub udaremniania przetargu publicznego bądź porozumienia z inną osobą, która działa na szkodę właściciela mienia, na rzecz, której przetarg jest dokonywany.
12. Usuwanie lub fałszowanie oznaczeń towaru – polega na zachowaniu oryginalności produktu, jednak dochodzi do zmiany jego oznaczenia w celu wprowadzenia go do obrotu, gdyż z prawdziwymi oznaczeniami byłoby to utrudnione, bądź niemożliwe.

Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu to szeroki katalog czynów opisany zarówno w kodeksie karnym, jak i skarbowym. Do najczęściej występujących należą: korupcja i pranie pieniędzy. Przestępstwa gospodarcze zazwyczaj są ścigane z urzędu.

W momencie otrzymania mandatu przez instytucję, niezależnie od tego, czy będzie to na przykład Urząd Skarbowy, czy policja, każdy ma możliwość odmowy jego przyjęcia. Niestety odmowa wiąże się z konsekwencjami, które dla niektórych osób mogą zakończyć się koniecznością zapłaty jeszcze wyższej kwoty. Jakie mamy możliwości odwołania się od nieprzyjęcia mandatu? Jak ta kwestia wygląda w praktyce? 

Czy każdy mandat trzeba zapłacić? 

Nadmierna prędkość, wyprzedzanie na pasach bądź na podwójnej linii ciągłej, parkowanie w niedozwolonym miejscu – to najczęstsze przypadki, kiedy możemy otrzymać mandat. Złamanie przepisów kodeksu ruchu drogowego może mieć przykre konsekwencje dla naszego portfela jeśli nie będziemy dostatecznie uważać. Niestety może się okazać, że pomimo zachowania uwagi i tak mandat otrzymamy. Czy koniecznie musimy go zapłacić, nawet jeśli w naszej ocenie jest bezzasadny? 

Mandat możemy również otrzymać od innych instytucji. Od niedawna możliwość wystawiania mandatów ma Urząd Skarbowy, który w ten sposób kara nieuczciwych przedsiębiorców bądź osoby prywatne. Prowadząc działalność gastronomiczną bądź pracując w sklepie z artykułami spożywczymi należy się również liczyć z możliwością wystawienia mandatu przez sanepid. Czy pomimo tego, iż mandat z zasady jest karą grzywny, należy go zapłacić od razu? Jakie mamy alternatywy w przypadku wystawienia mandatu przez instytucje? 

Nieprzyjęcie mandatu od policji 

Złamanie przepisów ruchu drogowego, nieistotne, czy aktualnie prowadziliśmy samochód, jechaliśmy na motorze czy rowerze bądź wtargnęliśmy na jezdnię, może zakończyć się dla nas otrzymaniem mandatu karnego. Warto jednak pamiętać o tym, że nie każde wykroczenie jest zasadne i nie zawsze trzeba mandat przyjmować. Przyjęcie mandatu oznacza konieczność jego zapłacenia, a w momencie złożenia podpisu na dokumencie – brak możliwości odwołania się od niego. Jeśli jednak sądzimy, że mandat jest bezzasadny i jesteśmy w stanie udowodnić naszą rację – można odmówić jego przyjęcia. 

Brak przyjęcia mandatu od policji oznacza skierowanie sprawy do sądu rejonowego właściwego dla miejsca popełnienia wykroczenia. Od tego momentu to w naszej gestii będzie leżało udowodnienie przed sądem faktu, że mandat jest bezzasadny. W przypadku braku argumentów, kara grzywny orzeczona przez sąd może być dużo wyższa, a do tego wszystkiego dojdą koszty postępowania. 

Pomimo odmowy przyjęcia mandatu można jeszcze odwołać się od tej decyzji – zwłaszcza jeśli sprawa nie trafiła jeszcze do sądu. Warto wcześniej skorzystać z porady prawnej i sprawdzić, czy nasze racje mają szansę obronić się podczas rozprawy. Jeśli na podstawie posiadanego przez policję materiału może okazać się, że koszty sądowe będą wyższe, można skontaktować się z komendą i zgodzić się na przyjęcie wystawionego mandatu.

Mandat ze skarbówki – jakie mamy możliwości? 

Inną kwestią otrzymania mandatu są kary grzywny wystawione przez urząd skarbowy. Wbrew pozorom do błędów w rozliczeniach ze skarbówką dochodzi bardzo często przez pomyłkę – zarówno naszą, jak i pracownika, który mógł udzielić nam nieaktualnych informacji. Jeśli zatem otrzymaliśmy mandat ze skarbówki mamy możliwość jego zapłaty, nieprzyjęcia bądź wyrażenia tzw. żalu czynnego. 

Niekiedy podatnik nie ma pojęcia, że nie dopełnił swojego obowiązku, dlatego po otrzymaniu mandatu z urzędu skarbowego możliwe jest złożenie pisma czynnego żalu. Pismo można również złożyć w momencie, kiedy samodzielnie wykryjemy nieścisłości, a chcemy wyprostować sprawę. Czynny żal podatnika to zatem zawiadomienie organu ścigającego o popełnieniu czynu zabronionego. Mowa tutaj przede wszystkim o nieujawnieniu obowiązku uiszczenia podatku bądź braku złożenia deklaracji podatkowej czy złożeniu jej po terminie. 

Złożenie odpowiedniego pisma wraz ze wszystkimi wyjaśnieniami może nas uchronić przed przykrymi konsekwencjami. Warto pamiętać, że kara grzywny nałożona przez skarbówkę może być wysoka. W razie wątpliwości najlepiej skorzystać z pomocy doświadczonego prawnika, który nie tylko przeanalizuje naszą sytuację, ale również pomoże w napisaniu odpowiedniego pisma, tak by spełniało wszystkie wymogi.

Czym jest postępowanie karne

Aby dobrze zrozumieć, czym jest postępowanie karne, warto najpierw wytłumaczyć takie pojęcia jak proces karny i prawo karne. Postępowanie karne to bowiem część procesu karnego, który polega na podejmowaniu określonych czynności celem wykrycia sprawcy przestępstwa i doprowadzenia do poniesienia odpowiedzialności za swoje czyny. Natomiast prawo karne procesowe jest zbiorem przepisów regulujących proces karny i stanowi pewnego rodzaju wzór zachowań dokonywanych w czynnościach procesowych, podejmowanych przez organy państwa i innych uczestników postępowania. Oznacza to, że postępowanie karne jest zbiorem działań i decyzji przemyślanych i zaplanowanych. Jak przebiega postępowanie karne? 

Postępowanie przygotowawcze

O jego rozpoczęciu decyduje zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Głównym celem tego etapu jest przeprowadzenie śledztwa/dochodzenia (wymienia się dwie formy postępowania), które polegają na gromadzeniu dowodów w sprawie. Śledztwo jest prowadzone przez policjantów i prokuratora w sprawach o niektóre występki (gdy rozpoznanie należy do obowiązków sądu okręgowego) i w sprawach o zbrodnie, a dochodzenie prowadzi się w sprawach o występki (gdy rozpoznanie należy do sądu rejonowego). W sprawach ściganych za naruszenie prawa karnego wyróżnia się dwie fazy. 

Postępowanie w sprawie

Pierwsza to postępowanie in rem, czyli w sprawie. Jest to wydanie decyzji o poszukiwaniu dowodów i określonych osób. W tej fazie organy ścigania próbują ustalić, czy doszło do czynu zabronionego, w jakich okolicznościach i kto jest sprawcą zdarzenia. 

Postępowanie przeciwko osobie

Drugą fazą jest postępowanie in personam, oznaczające postępowanie przeciwko osobie. Rozpoczyna się ono od przedstawienia zarzutów konkretnej osobie (lub konkretnym osobom, jeśli istnieje przypuszczenie, że odpowiedzialność za czyn ponosi kilka osób), która staje się osobą podejrzaną. Fazę kończy wydanie przez prokuratora aktu oskarżenia.

Postępowanie przejściowe

Jest to etap często pomijany w różnych opracowaniach, jednak nie mniej ważny. Można się spotkać także z “wchłonięciem” opisanych czynności przez postępowanie główne. W jego trakcie dochodzi do oceny merytorycznej i formalnej aktu oskarżenia. Na tym etapie może dojść do umorzenia aktu oskarżenia, przekazaniu sprawy prokuratorowi lub do skierowania sprawy na rozprawę, co wymusza kolejne działanie, jakim jest losowanie sędziego. 

Postępowanie główne

Pierwszym terminem, który trzeba wytłumaczyć, jest wokanda, czyli lista spraw ułożonych w kolejności, w jakiej odbywają się danego dnia. Każdą sprawę rozpoczyna sprawdzenie listy obecności. Następnie ma miejsce odczytanie aktu oskarżenia, po czym sędzia pyta oskarżonego, czy przyznaje się do winy.

Postępowanie dowodowe

Jego przedmiotem są fakty, czyli dowody w sprawie, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W jego trakcie przeprowadza się przesłuchania świadków i biegłych. Ich celem jest utrwalenie dowodów i ich ocena. Po przerwie zostaje ogłoszony wyrok i odczytane uzasadnienie.

Postępowanie odwoławcze

Zgodnie z polskim prawem w postępowaniu karnym przewidziano środki, które pozwalają na dodatkową kontrolę i poddanie sprawy apelacji, zażaleniu i sprzeciwowi. Złożenie środka odwoławczego rozpoczyna powtórne rozpatrzenie sprawy przez sąd II instancji i wydanie wyroku, który jest prawomocny.

Toczy się wobec Ciebie postępowanie? Skorzystaj ze wsparcia naszych adwokatów ze Szczecina!

Zadzwoń i uzyskaj pomoc