Czym jest meldunek?

Meldunek jest to pojęcie prawne, które określa miejsce pobytu danej osoby. Zgodnie z zapisami ustawy o ewidencji ludności z 2010 roku, wszyscy obywatele Polski oraz cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej są zobowiązani zameldować się w miejscu pobytu najpóźniej do 30 dni, licząc od dnia przybycia do określonego miejsca.

Ze względu na czas pobytu wyróżnia się dwa rodzaje meldunku:

• meldunek na pobyt czasowy;
• meldunek na pobyt stały.

W sytuacji, kiedy wynajmowane jest mieszkanie na okres dłuższy niż 3 miesiące, wówczas konieczne będzie tymczasowe zameldowanie najemcy (pobyt czasowy). Co ważne, żadna osoba nie może mieć jednocześnie meldunku w dwóch miejscach pobytu czasowego oraz stałego. Możliwe jest jedynie równoczesne zameldowanie na stałe i czasowe. W sytuacji, kiedy najemca posiada już meldunek tymczasowy, wówczas musi dokonać wymeldowania z poprzedniego miejsca, aby móc zameldować się czasowo w innym lokalu.

Co jest potrzebne do zameldowania najemcy?

Dokonując obowiązku ewidencyjnego, w pierwszej kolejności należy uzupełnić stosowny formularz, który można pobrać ze strony internetowej urzędu lub w jego siedzibie. Konieczny będzie również dowód osobisty, umowa najmu, zgłoszenie pobytu dokonane przez właściciela nieruchomości bądź inny podmiot dysponujący tytułem prawnym danego lokalu.

Jak wygląda procedura meldunku najemcy?

Chcąc dokonać meldunku, należy udać się do urzędu gminy lub miasta właściwego ze względu na położenie danej nieruchomości, w której najemca zamieszkuje. Zgłaszając się, należy mieć przy sobie wypełniony formularz, dowód osobisty do wglądu oraz dokument potwierdzający pobyt w danym lokalu. Usługa zameldowania jest bezpłatna, natomiast wydanie zaświadczenia o meldunku na pobyt czasowy wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty w wysokości 17 zł.

Czy najemca musi poinformować właściciela mieszkania o zameldowaniu się?

Zameldowanie najemcy w mieszkaniu nie wymaga informowania właściciela nieruchomości o tym fakcie. Dodatkowo nie ma konieczności ubiegania się o pisemną zgodę i nie jest wymagana obecność wynajmującego przy dokonywaniu formalności. Zameldowanie czasowe najemcy jest możliwe na podstawie sporządzonej umowy najmu. W przypadku cudzoziemców pobyt w Polsce musi być legalny. Meldunek jest jedynie potwierdzeniem zamieszkania w danym lokalu i możliwe jest zameldowanie najemcy na czas określony, czyli taki, na który została zawarta umowa. Lokator, który wynajmuje dany lokal, może w nim również zameldować te osoby, które z nim zamieszkują. Co ważne, wynajmujący nie ma możliwości, aby zabronić najemcy wypełnienia obowiązku ewidencyjnego, stąd też wszelkiego rodzaju zapisy, odnoszące się do zakazu meldunku, które mogą być umieszczane w umowie, nie mają mocy prawnej.

Czy zameldowanie w mieszkaniu nadaje jakiekolwiek prawa najemcy?

Zameldowanie najemcy jest jedynie administracyjnym potwierdzeniem czasowego bądź stałego pobytu w danym miejscu. Meldunek nie nadaje dodatkowych uprawnień do lokalu, w szczególności dotyczy to uprawnień odnoszących się do przebywania w danej nieruchomości. Dodatkowo nie ma żadnych skutków cywilnoprawnych. Kluczowa jest umowa najmu, w której zostały zawarte wszystkie postanowienia. Meldunek jest dopełnieniem obowiązku ewidencyjnego i nie nadaje żadnych praw lokatorom.

Chcesz dowiedzieć się więcej o prawnych aspektach wynajmu mieszkania? 

Skontaktuj się z nami!

Zameldowanie a możliwość usunięcia lokatora

Wynajmując mieszkanie, konieczne jest sporządzenie umowy najmu. To właśnie w niej zostają zawarte wszystkie postanowienia, które muszą być dotrzymane przez obie strony. Tutaj meldunek nic nie zmienia. Jeżeli najemca nie stosuje się do zapisów umowy, wówczas właściciel mieszkania może ją wypowiedzieć. Meldunek, zgodnie z prawem cywilnym, nie ma skutków, stąd też nie ma wpływu na możliwość eksmisji lokatora.

Podsumowując, meldunek jest spełnieniem obowiązku ewidencyjnego, który wynika z ustawy. Nie nadaje on żadnych praw do lokalu i nie powoduje skutków cywilnoprawnych. Warto jednak pamiętać, aby po zakończeniu okresu umowy, lokator wymeldował się z danej nieruchomości.

Szkoda majątkowa i niemajątkowa – czym się od siebie różnią?

Szkoda majątkowa to szkoda, którą można wyrazić w pieniądzu. Najczęściej do jej ustalenia niezbędna jest pomoc rzeczoznawcy majątkowego. Nie jest to jednak obowiązek, choć warto zastanowić się nad skorzystaniem z takich usług.

W przypadku uszczerbku, jakim jest szkoda majątkowa, definicja określa, że może ona obejmować zarówno szkody na mieniu, jak i w interesach. Obejmuje bowiem realne straty takie jak np. zniszczenie jakiejś rzeczy (z j. łacińskiego damnum emergens), ale także odnosi się także do rzeczy niematerialnych (lucrum cessans). Szkoda może bowiem uniemożliwiać np. wykonywanie pracy zarobkowej w wyniku utraconego dobra.

Szkoda niemajątkowa zgodnie z przepisami prawa cywilnego jest krzywdą. Są to straty moralne poniesione w wyniku konkretnego zdarzenia. Są to wszystkie negatywne następstwa, które mają niematerialny charakter.

Szkoda majątkowa a niemajątkowa różnią się wiec od siebie rodzajem poniesionej straty. W obu przypadkach możliwe jest dochodzenie swoich roszczeń w postaci odszkodowania.

Szkoda majątkowa – przykłady

Za szkodę majątkową można uznać m.in.:

• Koszty związane z naprawą uszkodzonego samochodu,
• Koszty remontu nieruchomości,
• Koszty leczenia po wypadku.

Szkoda niemajątkowa – przykłady

Do szkód niemajątkowych można zaliczyć:

• Ból fizyczny związany z poniesionymi obrażeniami,
• Cierpienie psychiczne na skutek straty bliskiej osoby,
• Traumę po wypadku,
• Stres oraz smutek.

Jest to tylko kilka przykładów, gdyż do tej grupy można zakwalifikować wiele krzywd, które są następstwem danego zdarzenia. Osoba, która doświadczyła szkody niematerialnej, może żądać zapłaty zadośćuczynienia. Krzywda jako szkoda niemajątkowa może zostać w pewnym stopniu naprawiona przez wypłatę określonej sumy należnej za wystąpienie negatywnych skutków, których nie można wyrazić w kwotach bezwzględnych. Ustalenie wysokości zadośćuczynienia to trudne zadanie, dlatego warto w tej kwestii zwrócić się do doświadczonego prawnika.

W prawie można spotkać się także  z pojęciem, jakim jest znaczna szkoda majątkowa. Można mówić o niej, gdy straty przekraczają 200 000 zł. Istnieje również szkoda majątkowa o wielkich rozmiarach. Występuje, gdy jej wartość przekracza 1 000 000 zł. Warto wiedzieć, czym jest czysta szkoda majątkowa. Jest to szkoda, której nie można zakwalifikować ani do szkody na mieniu, ani na osobie. Dotyczy ona najczęściej osób wykonujących takie zawody jak księgowy, czy agent ubezpieczeniowy.

Wyrządzono Ci szkodę majątkową lub niemajątkową? Chcesz dochodzić sprawiedliwości? Zrób to z pomocą naszych adwokatów ze Szczecina! 

Zadzwoń!

Inny podział szkód

Szkody można podzielić także w inny sposób. Szkoda majątkowa na osobie to uszczerbek na zdrowiu, pogorszenie się stanu poszkodowanego, a nawet jego śmierć. Odnosi się także do utraconych korzyści, jakie konkretna osoba poniosła w wyniku uczestniczenia w zdarzeniu.

Szkoda majątkowa na mieniu to wspomniana już utrata korzyści lub rzeczywista strata. Pojęcie to odnosi się więc do konkretnych rzeczy utraconych lub zniszczonych w wyniku konkretnego zdarzenia.

Dlaczego ważne jest prawidłowe rozpoznanie szkody?

Rozpoznanie szkody i zakwalifikowanie jej do określonej grupy ma znaczenie pod kątem ustalania rodzaju odszkodowania. Chodzi głównie o to, czy osobie poszkodowanej należy się odszkodowanie, czy zadośćuczynienie. Podział szkód jest jednak bardzo płynny. Poszkodowany może więc wnioskować o naprawienie więcej niż jednego rodzaju szkody, jakiej doznał. Bardzo istotne dla sądu, który będzie rozpatrywał daną sprawę, jest to, aby opisać stan faktyczny oraz w precyzyjny sposób określić swoje żądania.

Można więc dochodzić zarówno odszkodowania, jak i zadośćuczynienie w tym samym czasie. Można te roszczenia zawrzeć w jednym powództwie. Jeśli decyzja sądu nie jest zgodna z oczekiwaniami poszkodowanego, może on złożyć odwołanie. Dzięki temu jego sprawa zostanie ponownie rozpatrzona. Jest to możliwe zarówno w przypadku poniesionej straty, jaką jest szkoda niemajątkowa, jak i szkoda majątkowa, odwołanie powinno być sporządzone w formie pisemnej, przesłane drogą elektroniczną lub złożone ustnie.

 

Stwierdzenie nabycia spadku – jakie dokumenty są potrzebne?

Dokumentem, który uprawnia nas do przejęcia spadku jest akt poświadczenia dziedziczenia. Uzyskanie tego dokumentu wbrew pozorom nie jest skomplikowane, ponieważ wszelkie informacje przed przeprowadzeniem sprawy spadkowej możemy uzyskać od notariusza lub jednego z naszych adwokatów ze Szczecina.

Inną drogą do nabycia spadku może być także sprawa sądowa. Do wymaganych dokumentów związanych z przeprowadzeniem sprawy spadkowej należy: akt potwierdzający więzy pokrewieństwa z osobą pozostawiającą spadek (chodzi tutaj o akt urodzenia bądź akt małżeństwa). Poza tym, jeśli osoba zmarła pozostawiła po sobie testament, to ten również musi zostać dołączony do reszty dokumentów.

Wszystkie wyżej wymienione dokumenty muszą zostać dostarczone wraz z wnioskiem do sądu, ponieważ w przeciwnym razie przeprowadzenie sprawy spadkowej nie będzie możliwe. Jeżeli sprawę spadkową będziemy mogli realizować u notariusza wymagane są takie same dokumenty z wyjątkiem wniosku.

Sprawa o nabycie spadku – czy obecność jest obowiązkowa?

W przypadku sprawy przeprowadzanej w sądzie, muszą się tam stawić wszystkie osoby uprawnione do spadku. Zazwyczaj nie jest możliwe, aby sprawa została przeprowadzona w momencie, gdy jeden ze spadkobierców się nie zgłosi. Każda z osób uprawnionych do spadku musi przyjść na umówiony termin z dokumentami, które zostały wcześniej wymienione. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy jeden ze spadkobierców udzieli notarialnego pełnomocnictwa innej osobie, które będzie go reprezentować przed sądem.

Oczywiście kwestia wstawiennictwa ostatecznie zależy od sędziego, jednak zazwyczaj wstawiennictwo to jest obowiązkowe.

Sprawa o nabycie spadku – jak przebiega?

Sprawa dotycząca nabycia spadku polega na zebraniu potrzebnych dla sędziego informacji mających wpływ na przebieg całego procesu. Sędzia może zadawać różne pytania, również te, które mogą pomóc ustalić dalszych ewentualnych spadkobierców.

Przesłuchanie podczas rozprawy osób uprawnionych do spadku określane jest jako zapewnienie spadkowe. Podczas odbierania przez sędziego takiego oświadczenia uczestnik musi udzielić wyczerpujących i zgodnych z prawdą odpowiedzi na zadawane mu pytania. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na to, że zapewnienie spadkowe może zostać odebrane wyłącznie od jednego ze spadkobierców.

Chcesz dobrze przygotować się do sprawy o nabycie spadku? 

Skontaktuj się z nami!

Jaka kara może nas spotkać za niezgłoszenie nabycia spadku?

Nabywając spadek, warto pamiętać o terminie, jaki mamy na zgłoszenie tego faktu do właściwego Urzędu Skarbowego. Czas ten nie może przekroczyć 6 miesięcy od momentu nabycia spadku. Niezgłoszenie nabycia spadku zagrożone jest koniecznością odprowadzenia odpowiedniego podatku.

Na szczęście niezgłoszenie nabycia spadku w terminie nie jest zagrożone poważnymi konsekwencjami, jednak problem może pojawić się w sytuacji, gdy będziemy chcieli na przykład sprzedać odziedziczone mieszkanie.

Od kiedy liczy się data nabycia spadku?

Na przyjęcie lub odrzucenie spadku, spadkobiercy mają aż 6 miesięcy. Oznacza to, że w tym czasie muszą podjąć oni odpowiednie kroki dotyczące spadku. Nieco inaczej wygląda to w sytuacji, kiedy spadkobierca nie wiedział o śmierci spadkodawcy. Wtedy czas ten liczony jest od dnia, kiedy do osoby, która jest uprawniona do dziedziczenia dotarła informacja o śmierci.

Oczywiście często sąd wymaga wyjaśnień, z jakich powodów wystąpiło opóźnienie. Udzielenie wyczerpujących informacji na ten temat przez spadkobierców jest zwykle bardzo ważną kwestią.

Stwierdzenie nabycia spadku w sądzie – ile trwa?

Czas trwania postępowania spadkowego jest uzależniony od tego, jaka forma nabycia spadku zostanie wybrana. Jeżeli jednak sprawa dotycząca nabycia spadku ma odbyć się w sądzie, trzeba liczyć się z dłuższym czasem trwania całego procesu nabycia spadku, niż podczas notarialnego postępowania spadkowego.

Od chwili złożenia wniosku w sądzie do momentu wyznaczenia sprawy sądowej może minąć nawet 6 miesięcy. Czas ten może być oczywiście krótszy, jednak nie da się jednoznacznie określić, kiedy cały ten proces dobiegnie końca. Ponadto trzeba liczyć się również z tym, że jedna sprawa spadkowa może okazać się niewystarczająca i sędzia wyznaczy kolejny termin rozprawy.

 

Czym jest zasiedzenie w dobrej wierze?

Jednym z przewidywanych przez prawo sposobów na zostanie właścicielem danej nieruchomości jest zasiedzenie. Ten rodzaj nabycia jest regulowany przez Kodeks cywilny. Do zasiedzenia dochodzi na skutek korzystania z określonego dobra i traktowania go jak właściciel nieprzerwanie przez określony czas bez oficjalnego przypisania tej funkcji. Prawo do własności nabywa się bez konieczności zawierania umowy, jednak musi być potwierdzone przez sąd. Z zasiedzeniem mamy do czynienia w sytuacji, gdy:

• posiadanie nieruchomości musi być samoistne;
• musi zaistnieć określony upływ czasu.

Posiadacz samoistny to osoba władająca danym dobrem, jak właściciel i zachowuje się tak, jakby nim był. Wiąże się to z ponoszeniem wszelkich opłat oraz podatków związanych z posiadaniem konkretnej nieruchomości, a także z pobieraniem z niej pożytki.

Polskie prawo rozróżnia dwa zasiedzenia tj. w dobrej i złej wierze.

Dobra wiara występuje wówczas, gdy dana osoba dokonuje zasiedzenia zgodnie z prawem, czyli uzasadnionymi okolicznościami i jest przekonana, że ma prawo do władania określonym mieniem. Jeżeli osoba ta, wiedziała, że nie ma tego prawa, wtedy mówi się o złej wierze.

Zasiedzenie w dobrej wierze – ile lat?

Upływ czasu jest podstawową przesłanką do zasiedzenia. Zgodnie z art. 172 § 1,2 Kodeksu cywilnego: posiadacz nieruchomości, który nie jest jej właścicielem, nabywa własność, jeżeli dysponuje nieruchomością nieprzerwanie przez 20 lat jako posiadacz samoistny.

Jakiego rodzaju obiekt może być objęty zasiedzeniem w dobrej wierze?

Przepisy prawa jasno określają, że zasiedzenie odnosi się wyłącznie do nieruchomości gruntowych i budynków, które są trwale związane z gruntem, bądź części tych zabudowań, jeśli na mocy przepisów stanowią odrębny od działki przedmiot własności.

Zasiedzenie nieruchomości w dobrej wierze

Nieruchomości są najczęstszym przedmiotem zasiedzenia. Mowa tutaj o budynku czy lokalu mieszkalnym, które stanowią przedmiot odrębnej własności. Stąd też nie ma możliwości zasiedzenia np. pokoju, ponieważ nie jest to odrębny rodzaj nieruchomości. Z kolei zasiedzenie gruntu w dobrej wierze często mylone jest z dzierżawą, która wiąże się z umową. Na jej mocy dzierżawcza jest posiadaczem zależnym, więc nie spełnia jednego z koniecznych warunków. Zasiedzenie działki w dobrej wierze jest możliwe po upływie 20 lat, będąc przy tym posiadaczem samoistnym.

Czego nie obejmuje zasiedzenie w dobrej wierze? Przykłady

Nie ma możliwości zasiedzenia części składowych rzeczy niebędących odrębnym przedmiotem własności, ponieważ nie mogą one być przedmiotem posiadania samoistnego, co z kolei jest jednym z warunków zasiedzenia.

W praktyce oznacza to, że nie można zasiedzieć części nieruchomości np. jednego pomieszczenia (pokój, strych, piwnica) w domu jednorodzinnym.

Jak wygląda postępowanie w sprawie zasiedzenia w dobrej wierze i w jakich sytuacjach może być wszczęte?

Osoba zainteresowana, która chce nabyć prawo własności do danej nieruchomości, uiszcza opłatę w kasie sądu lub przelewem na konto bankowe. Jest to warunek konieczny, aby sąd rozpatrzył sprawę. Następnie składa wniosek o zasiedzenie w dobrej wierze w sądzie rejonowym (właściwym dla miejsca, w którym znajduje się nieruchomość) w wydziale cywilnym. W jego przygotowaniu może pomóc jeden z naszych adwokatów ze Szczecina specjalizujących się w prawie cywilnym. Taki wniosek powinien zawierać:

• dane wszystkich osób, których dotyczyć będzie wynik postępowania;
• dane określające nieruchomość – adres administracyjny nieruchomości, powierzchnię, kategorię użytku, a także numer księgi wieczystej danej nieruchomości (jeżeli jest założona);
• odpis księgi wieczystej, jeżeli jest ona prowadzona dla danej nieruchomości;
• dowody świadczące o nieprzerwanym posiadaniu określonej nieruchomości np. wniesienie opłat oraz podatków.

Osoba, która zajmowała się oraz utrzymywała daną nieruchomość przez 20 lat, zgodnie z prawem może stać się jej prawowitym właścicielem. Umożliwia to zasiedzenie nieruchomości w dobrej wierze. Jednak by tak się stało, konieczne jest wypełnienie przesłanek oraz pozytywnie rozpatrzony wniosek przez sąd.

 

Na czym polega ubezwłasnowolnienie osoby starszej?

Całościowe lub częściowe ubezwłasnowolnienie osoby starszej najczęściej wiąże się z pogarszającym się stanem zdrowia psychicznego tej osoby. W takim przypadku, na drodze postępowania sądowego, seniora można pozbawić zdolności do podejmowania czynności prawnej, którą w ograniczonym stopniu każdy z nas posiada od 13. roku życia.

Ma to na celu zapewnienie dbałości o interes osoby starszej i jej rodziny, kiedy ona sama nie jest w stanie podejmować bezpiecznych i racjonalnych decyzji. Osoba ubezwłasnowolniona przestaje mieć możliwość zawierania umów, rozporządzania swoimi finansami i samodzielnego podejmowania wszelkich decyzji koniecznych w bieżącym funkcjonowaniu. Proces ten musi mieć na celu przede wszystkim zadbanie o dobro osoby, której dotyczy, co wymaga między innego wybrania dla niej odpowiedniego opiekuna.

Kiedy można wystąpić o ubezwłasnowolnienie osoby starszej?

Na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, ubezwłasnowolnić można osobę:

• która skończyła 13 lat;
• nie jest w stanie kierować swoim zachowaniem (ze względu na: chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy inne zaburzenia psychiczne, alkoholizm lub narkomanię).

W przypadku osób starszych ubezwłasnowolnienie zazwyczaj jest konieczne ze względu na chorobę Alzheimera albo demencję starczą.

O ubezwłasnowolnienie osoby starszej chorej na Alzheimera lub inną chorobę uniemożliwiającą jej samodzielne podejmowanie decyzji, może wystąpić:

• małżonek;
• krewny w linii prostej (rodzeństwo, dzieci, wnuki);
• przedstawiciel ustawowy;
• Prokurator Okręgowy.

Wniosek taki powinien być skierowany do sądu okręgowego i zawierać dokładne dane zarówno wnioskodawcy, jak i osoby, której ten wniosek dotyczy.

Przykładowy wniosek o ubezwłasnowolnienie osoby starszej wygląda w ten sposób:

„Wnoszę o ubezwłasnowolnienie całkowite/częściowe……………….. ( imię i nazwisko osoby, której dotyczy wniosek), urodzonej………………..  (data i miejsce urodzenia) i przybywającej………………..  (miejsce zamieszkania lub nazwa placówki) z powodu…………………………………………… (uzasadnienie)”.

Bardzo ważnym elementem wniosku jest jego uzasadnienie – musi udowadniać, że ubezwłasnowolnienie zadziała na korzyść osoby, której dotyczy, a złożenie go lekkomyślnie lub w złej wierze jest zakazane pod karą grzywny. W uzasadnieniu należy umieścić:

• stopień pokrewieństwa wnioskodawcy i uczestnika;
• przebieg i czas trwania choroby uczestnika;
• jak uczestnik radzi sobie w życiu codziennym (np. czy ma problemy z poruszaniem się);
• czy uczestnik jest w stanie osobiście stawić się w sądzie.

Jak przebiega ubezwłasnowolnienie osoby starszej?

Wiemy już, jak wygląda ubezwłasnowolnienie osoby starszej. Ile trwa taki proces? To kolejne pytanie, które warto sobie zadać, aby mieć świadomość tego, co nas czeka. Należy pamiętać, że jest to skomplikowany proces prawny, który będzie trwał przynajmniej kilka tygodni, przy założeniu, że w jego trakcie nie wystąpią żadne komplikacje. Cały proces warto przeprowadzić we współpracy z kancelarią adwokacką ze Szczecina, w której pomoc prawną uzyskać może każdy potrzebujący.

Nie można zapomnieć, że ubezwłasnowolnienie wiąże się z bardzo poważnymi konsekwencjami dla osoby, której ten proces dotyczy. Pozbawia on jej możliwości podejmowania ważnych decyzji o swoim własnym życiu. Jeśli pojawią się więc jakieś komplikacje czy sprzeciw ze strony rodziny, proces o ubezwłasnowolnienie może się ciągnąć latami. Jakie są koszty związane z procesem ubezwłasnowolnienia osoby starszej? Sama opłata sądowa to 100 złotych, ponadto należy doliczyć około 400 złotych na biegłych, a także wynagrodzenie za pomoc prawnika.

Skontaktuj się z adwokatem

 

Co to jest spis inwentarza?

Zaczynając od najbardziej podstawowych spraw, warto przypomnieć, że spis inwentarza jest dokumentem określającym wartość majątku spadkowego i wszystkich związanych z nim długów. Dla spadkobiercy jest to także forma zabezpieczenia otrzymanych dóbr przed jakąkolwiek ingerencją niepożądanych osób.

Sporządzanie spisu inwentarza – najważniejsze informacje

Spis wykonuje się zasadniczo po śmierci spadkodawcy, jednak można to zrobić w dwóch sytuacjach – przed potwierdzeniem nabycia spadku oraz po nim. W przypadku sporządzenia spisu inwentarza przed stwierdzeniem nabycia spadku należy wykonać go do 6 miesięcy od śmierci. W tym czasie spis jest w stanie szybciej oszacować, jak duże są długi spadkowe. Dzięki temu otrzymujemy jasny obraz sytuacji i odpowiedź na pytanie, czy warto ten spadek przyjąć, bowiem samo jego przyjęcie jest podstawą do wszczęcia dochodzenia i domagania się spłacenia długów. Zaś przyjęcie spadku i późniejsze sporządzenie spisu inwentarza ma jedynie na celu szczegółowe poinformowanie o tym, jaką wartość ma owy spadek.

Kto zajmuje się wykonaniem takiego spisu? Odpowiedź na to pytanie jest prosta – komornik. Może on być wybrany przez nas i wówczas kierujemy do niego wzór wniosku o spis inwentarza, który ten następnie z nami uzupełnia i kieruje do sądu spadkowego, zdobywając postanowienie o przedmiocie spisu inwentarza.

Ile trwa spis inwentarza sporządzany przez komornika?

Jest to mozolna praca, polegająca na ocenieniu wartości każdego przedmiotu spadkowego i analizy całego zapisu windykacyjnego, jednak najczęściej nie trwa to dłużej niż 1 dzień. Natomiast cała operacja związana ze składaniem wniosku, spisem i złożeniem go może potrwać od kilku dni do 2 tygodni.

Ile kosztuje spis inwentarza?

Niestety procedura ta nie jest darmowa. Wnioskodawca musi ponieść opłaty sądowe od wniosku, wynoszące 100 zł, oraz opłaty za usługi komornicze, wynoszące 400 zł. To jednak nie wszystko – czasem ponosi się również koszty za ewentualne wydatki, które ponosi komornik podczas pracy, w tym np. opłaty za dokonanie wyceny przez rzeczoznawców.

Gdzie złożyć spis inwentarza?

Miejscem składania spisu jest najczęściej sąd ostatniego miejsca pobytu zmarłego, aczkolwiek czasem ciężko jest określić konkretną placówkę, dlatego często składa się go w sądzie w mieście znajdowania się spadku lub w sądzie rejonowym.

Skontaktuj się z naszym adwokatem

Spis inwentarza… i co dalej?

Po przeprowadzeniu spisu inwentarza przez komornika przesyła on do sądu akta całej sprawy. Wówczas każda z osób mających prawa do spadku może zapoznać się z treścią spisu i podzielić się majątkiem polubownie lub sądownie. Jeśli spadkobierca jest tylko jeden, wówczas może on odebrać swój spadek lub też go nie przyjąć, jeśli sporządził spis przed deklaracją przyjęcia.

Zrobienie spisu inwentarza wiąże się ze żmudnym załatwianiem spraw w sądach, wraz z komornikiem, aczkolwiek w tym ciężkim dla wielu czasie żałoby pomoc urzędnika państwowego staje się nieoceniona. Dzięki niemu jesteśmy w stanie załatwić to szybko – i to nawet przed przyjęciem spadku. W razie wątpliwości zachęcamy do kontaktu z adwokatem w Szczecinie – nasz zespół dołoży wszelkich starań, aby rozjaśnić wszelkie niejasności związane z prawem.

 

Czym właściwie są dobra osobiste?

Zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 23) dobra osobiste to “w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska”. Są to więc najważniejsze niemajątkowe prawa przysługujące każdemu człowiekowi, które pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Każdy człowiek ma zapewnioną ochronę dóbr osobistych.

Kiedy dochodzi do naruszenia dóbr osobistych?

Naruszenie dóbr osobistych to temat bardzo szeroki, a niejednokrotnie również nie do końca jednoznaczny. Przede wszystkim warto pamiętać, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, najczęściej bierze się pod uwagę zasady panujące w danym społeczeństwie. Zatem konsekwencje określonych zdarzeń czy zachowań, które cię dotykają, muszą być oceniane negatywnie nie tylko przez ciebie, ale również przez społeczeństwo, opinię publiczną (a więc każdego innego człowieka, który żyje w danej społeczności). Zatem naruszenie dóbr osobistych nie zależy wyłącznie od subiektywnych odczuć osoby, która jest potencjalnie poszkodowana.

Co więcej, ochrony dóbr osobistych można się domagać wyłącznie w przypadku, gdy do niestosownego zachowania doszło bezprawnie. Tylko bezprawna ingerencja innej osoby lub osób uprawnia do ubiegania się o zadośćuczynienia z tytułu naruszenia praw osobistych.

Co zrobić, gdy doszło do naruszenia dóbr osobistych?

Jeśli doszło do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych, istnieje kilka sposobów obrony polecanych przez naszych adwokatów ze Szczecina. Warto pamiętać, że rodzajów dobór osobistych jest bardzo wiele, zatem również i sposobów ich naruszenia jest sporo. Do najważniejszych możliwości ochrony zaliczamy:

• zadośćuczynienie – jest to oczywiście zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę. Bardzo często przyjmuje ono formę zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Warto przy tym pamiętać, że zadośćuczynienie pieniężne nie jest wynagrodzeniem za doznane krzywdy, a jedynie środkiem, który ma zapewnić osobie pokrzywdzonej uczucie sprawiedliwości. Jednocześnie jest to forma represji dla sprawcy.
• żądanie, aby sprawca zaniechał (zaprzestał) działań określanych mianem naruszania dóbr osobistych. Oczywiście takie żądanie może być potwierdzone przez sąd, np. wydaniem zakazu dalszych działań (np. zakaz publikowania szkodliwych informacji w gazetach czy internecie).

 

 

 

 

 

Jakie oszustwa internetowe spotykane są najczęściej?

Cyberprzestępstwa stają się codziennością. Internetowi oszuści często bazują na emocjach, słabych punktach lub strachu drugiej osoby, aby móc osiągnąć zamierzone cele. Do najpopularniejszych metod, które stosują przestępcy, należą:

1. Phishing – oszust podszywa się pod konkretną osobę lub instytucję. Wysyła e-mail lub SMS, który wygląda niemal identycznie, jak te pochodzące z legalnego źródła. Wiadomość ma na celu wymuszenie na odbiorcy zalogowania się do konta bankowego lub podania numery karty kredytowej. W ten sposób cyberprzestępcy wchodzą w posiadanie poufnych danych.
2. Scam – to oszustwo internetowe opiera się na uczuciach drugiej osoby. Początkowo cyberprzestępca stara się wzbudzić zaufanie swojej ofiary. Kiedy tego dokona, zaczyna nią manipulować. Wpływa na jej wybory i decyzje. Ostatecznie skłania swoją ofiarę do powierzenia mu znacznej sumy pieniędzy. To nie tylko rzekoma forma pożyczki. Często zdarza się, że oszust oferuje coś w zamian np. podwojenie zysków czy wartościowy zakup w atrakcyjnej cenie. Cyberprzestępcy potrafią całkowicie zmanipulować swoją ofiarę do tego stopnia, że niczego nieświadoma osoba powierza oszczędności swojego życia znajomemu z internetu. Do tego rodzaju oszustwa najczęściej dochodzi na portalach społecznościowych lub randkowych.
3. Szybki zysk – internetowi oszuści często oferują szybką i dużą gotówkę, w zamian nie oczekując praktycznie nic. Nie wymagają konkretnego wykształcenia, kwalifikacji czy doświadczenia. Tutaj ofiarami najczęściej padają osoby słabo wykształcone, które szukają pracy lub dodatkowego zarobku. Procedura jest prosta. Potencjalny kandydat zgłasza chęć podjęcia się zadania, w zamian otrzymuje dokumenty, które musi wypełnić. Podaje swoje dane osobowe wraz z numerem PESEL oraz informacjami bankowymi. W ten sposób oszuści, wykorzystując pozyskane personalia, zaciągają kredyty na niczego nieświadomą osobę.
4. Fałszywe sklepy internetowe – hakerzy tworzą fałszywe strony sklepów internetowych, które do złudzenia przypominają te prawdziwe. Często także na portalach społecznościowych oferują kupno w rzeczywistości nieistniejących produktów. Po dokonaniu zakupu i wpłacie pieniędzy kontakt się urywa.
5. Podszywanie się pod inne osoby – cyberprzestępcy często wykorzystują profile innych osób, aby wyłudzić pieniądze. Jeśli otrzymujemy nowe zaproszenie od znajomego, warto upewnić się, że jest to autentyczne konto.

Jak skutecznie zabezpieczyć się przed oszustami internetowymi?

Zdrowy rozsądek i ograniczone zaufanie to dwie podstawowe cechy, dzięki którym można uniknąć kłopotów. Warto pamiętać, że oszuści są niezwykle przebiegli i wykorzystują coraz to nowsze metody na pozyskanie pieniędzy. Zanim klikniemy link czy to w mailu, czy w SMS-ie, warto dokładnie sprawdzić źródło wiadomości. Tutaj należy pamiętać, że instytucje publiczne nie wysyłają informacji wraz z łączem i prośbą o wejście. Kupując w sklepach internetowych, należy wystrzegać się dużych obniżek cen i atrakcyjnych okazji. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na sposób płatności. Oszuści najczęściej posługują się przedpłatą, jedynie w formie przelewu. Dużo bezpieczniejsza jest przesyłka za pobraniem.

Kolejna kwestia to sprawdzenie opinii w wyszukiwarce, nie na stronie konkretnego sklepu, ponieważ oszuści usuwają negatywne komentarze. Nawiązując internetowe znajomości, należy wykazać się dużą czujnością i ograniczonym zaufaniem. Nie należy przelewać pieniędzy osobie, którą znamy jedynie online. Wszelkiego rodzaju wiadomości wysyłane przez naszych znajomych na portalach społecznościowych z prośbą o szybkie przelanie gotówki powinny być weryfikowane. Najlepiej bezpośrednio skontaktować się z daną osobą i upewnić się, że faktycznie potrzebuje pożyczki. Warto również zainstalować programy antywirusowe na każdym urządzeniu.

Jak postępować w przypadku oszustwa?

W sytuacji, kiedy ofiara zorientuje się, że została okradziona, powinna jak najszybciej podjąć odpowiednie działania, w tym między innymi zwrócić się z prośbą o pomoc prawną do naszych adwokatów ze Szczecina. Gdzie zgłosić oszustwo internetowe? W sytuacji, kiedy cyberprzestępcy wyłudzili dane z karty kredytowej, należy niezwłocznie poinformować o tym bank i uniemożliwić dokonywanie płatności. Dzięki usłudze chargeback można w szybki sposób odzyskać fundusze. Kiedy pieniądze są już w posiadaniu złodzieja (wykonany przelew bankowy), koniecznie trzeba udać się na policję. To samo dotyczy wyłudzenia danych osobowych. Na komendzie należy złożyć stosowne zeznania, co skutkuje zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa i wszczęciu postępowania. Ważne, aby zrobić to jak najszybciej, ponieważ w takich przypadkach zwłoka działa na niekorzyść ofiary, a szybka reakcja zminimalizuje szkody.

Zadzwoń i uzyskaj pomoc od naszych adwokatów

Za oszustwo internetowe kara powinna być surowa. Jednak praktyka pokazuje, że złapanie sprawcy i odzyskanie całości utraconych pieniędzy nie jest proste. Zdarza się, że ofiary odzyskują tylko część funduszy lub sprawa jest umarzana z powodu niewykrycia sprawcy, dlatego warto wykazać się czujnością i ograniczonym zaufaniem.

Co warto wiedzieć na temat prawa cywilnego?

Jedną z najważniejszych informacji jest brak przyporządkowania jednej strony sporu do drugiej – mowa tutaj o ich pełnej równości, a także braku przymusu ze strony organów państwowych. Warto też mieć na uwadze fakt, że prawo cywilne obejmuje kwestie majątkowe i niemajątkowe, związane z dobrami, które nie mają wartości ekonomicznej.

Jakie wyróżniamy działy prawa cywilnego?

Prawo zobowiązań

Przepisy prawa zamieszczone w tym dziale umożliwiają regulację z zakresu wymiany usług i towarów. Znajdują się tu m.in. informacje na tematy związane z pożyczką, najmem, spedycją, a także objaśnienia, kiedy mamy do czynienia z czynami niedozwolonymi czy też bezpodstawnym wzbogaceniem. 

Prawo rzeczowe

W tym dziale mieści się pojęcie prawa własności, a także prawa związane z majątkiem w formie nieruchomości oraz elementów ruchomych.

Prawo rodzinne

Przez niektórych traktowane jako odrębna gałąź prawa, oparta o zapisy zawarte w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, którego zapisy dzielą się na działy związane z małżeństwem, pokrewieństwem, a także opieką i kuratelą. Jednak z uwagi na podobne regulacje zawarte w odrębnej gałęzi prawa rodzinnego, nic nie stoi na przeszkodzie ku temu, by stosunki rodzinne mogły być regulowane także zapisami z prawa cywilnego.

Prawo spadkowe

Dział ten zajmuje się opisywaniem postępowania w przypadku śmierci osoby fizycznej i pozostawionego przez nią majątku. Tutaj znajdziemy informacje na temat dziedziczenia ustawowego i testamentowego, w tym skutków, jakie pociąga za sobą każdy z tych sposobów dziedziczenia. 

Jakie inne dziedziny prawa możemy zaliczać do prawa cywilnego?

Istnieje jeszcze kilka dziedzin prawa, których zaliczanie do prawa cywilnego jest kwestią sporną. Wyróżniamy w tym zakresie prawo spółdzielcze, handlowe, rolne, a także prawo pracy.

• Prawo spółdzielcze – mówi się, że stanowi ono część tzw. prawa korporacyjnego, regulującego stosunki pomiędzy przedsiębiorstwem a jego członkami w założeniu równorzędności obu stron.
• Prawo rolne –  zajmuje się ono m.in. pozycją prawną producentów rolnych, przetwarzaniem gotowych płodów rolnych, a także organizacją rynków rolnych.
  
• Prawo handlowe – zajmuje się ono regulowaniem relacji pomiędzy spółkami handlowymi, przedsiębiorcami i osobami trzecimi.
  
• Prawo pracy – odpowiada za stosunki zawodowe pomiędzy personelem a pracodawcą, a także regulacjami dotyczącymi organizacji zawodowych pracowników i pracodawców, czy też dialogiem w tzw. zbiorowych stosunkach pracy.

Jakie są najważniejsze zasady prawa cywilnego?

• Brak retroakcji – według tego założenia, prawo nie działa wstecz. Wyjątkiem są sytuacje, w których cel lub brzmienie zapisu wyraźnie zaznacza co innego.
• Ciężar dowodu – ta zasada zakłada, że udowodnienie winy ciąży na stronie oskarżającej, która ma na celu wyciągnięcie na tej podstawie określonych skutków prawnych.
• Zakaz nadużywania prawa – zgodnie z tym nie jest dozwolone korzystanie z przepisów prawa w sposób niezgodny z zasadami współżycia społecznego lub krzywdzący interesy pojedynczej jednostki. Do tego zakazu zalicza się również zaniechanie podejmowania czynności prawnych, by uzyskać dla siebie korzyści.
• Działanie w dobrej i złej wierze – chociaż pojęcia te nie są ściśle uregulowane w ustawodawstwie, istnieje podstawowe założenie, według którego jeśli skutki zastosowania określonej ustawy zależą od dobrej lub złej wiary, dobra wiara występuje w sposób domniemany. 

Uszczerbek na zdrowiu a odszkodowanie 

Wypadek w pracy czy w domu, który zakończył się uszczerbkiem na  zdrowiu, może doprowadzić do braku możliwości pokrycia zobowiązań finansowych. Uszczerbek na zdrowiu powoduje długotrwałe problemy z poruszaniem się czy spadkiem sprawności. W niektórych przypadkach wypadek doprowadza do braku możliwości poruszania się bądź problemów z wydolnością układu lub narządu. Z tego też powodu można starać się o wypłatę odszkodowania. Konieczne jest jednak spełnienie kilku warunków. 

Wypłata odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu może nastąpić dopiero po spełnieniu przez ubezpieczonego warunków. Najczęściej należy spełnić wszystkie zapisy w umowie z ubezpieczycielem. Wypadek, w wyniku którego doszło do utraty zdrowia, musi spełniać wszystkie cechy nieszczęśliwego oraz nieświadomego, a przede wszystkim nagłego. Samo zdarzenie powinno być również objęte odpowiedzialnością ubezpieczyciela, zgodnie z warunkami umowy polisy, jaka została zawarta. 

O jednorazowe odszkodowanie z tytułu trwałego bądź długotrwałego uszczerbku na zdrowiu może starać się również osoba, która w wyniku wykonywania obowiązków zawodowych uległa wypadkowi. Wysokość odszkodowania jest wypłacana zgodnie z zapisami ustawy o ubezpieczeniu społecznym i prawo do niej ma zarówno poszkodowany, jak i wyznaczony przez nią członek rodziny. Świadczenie to wynosi 20 procent średniego wynagrodzenia za każdy procent powstałego uszczerbku na zdrowiu. 

Kiedy należy ubiegać się o odszkodowanie? 

Prywatne ubezpieczenie na zdrowie, zwłaszcza to opłacane w ramach nieszczęśliwego wypadku, którego efektem jest uszczerbek na zdrowiu, umożliwia wypłatę rekompensaty za zdarzenie, a także pokrycie wszystkich kosztów leczenia i rehabilitacji. W zależności od tego do jakiego rodzaju uszczerbku dojdzie, towarzystwo ubezpieczeniowe, u którego mamy wykupioną polisę, wypłaci odszkodowanie zgodnie z obowiązującą u nich tabelą. Jeśli do problemów ze zdrowiem dojdzie w wyniku wykonywania obowiązków zawodowych bądź w trakcie drogi do pracy i z powrotem, o odszkodowanie można również starać się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. 

Jednorazowa wypłata odszkodowania po wypadku, którego efektem był trwały bądź długotrwały uszczerbek na zdrowiu, należy się każdej osobie odprowadzającej składki na ubezpieczenie społeczne. W tym przypadku konieczne będzie zgłoszenie odpowiedniego wniosku, a także udokumentowanie całego zdarzenia i ewentualnego leczenia. Warto jednak wiedzieć, że zarówno Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jak i prywatne towarzystwo ubezpieczeń, nie zawsze są gotowe na wypłatę określonej kwoty odszkodowania. 

Brak wypłacenia odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu 

Z różnych powodów ubezpieczyciel nie zawsze wypłaca należna nam kwotę odszkodowania za trwały uszczerbek na zdrowiu. Niekiedy wynika to z niespełnionych warunków ubezpieczenia (zwłaszcza w przypadku prywatnej polisy na życie i zdrowie). W takim przypadku zawsze można odwołać się od decyzji. Negatywna odpowiedź na pismo odwoławcze daje możliwość skierowania sprawy do właściwego sądu, aby w drodze postępowania cywilnego otrzymać świadczenie. 

Inaczej kwestia złożenia odwołania od braku wypłacenia odszkodowania bądź zaniżenia jego wartości ma się w przypadku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wtedy konieczne jest złożenie odwołania do sądu powszechnego, a dokładnie sądu ubezpieczeń społecznych, gdzie sprawa będzie toczyć się według przepisów regulowanych w kodeksie postępowania cywilnego. 

Pomoc prawna w przypadku braku wypłacenia odszkodowania 

Postępowanie odwoławcze w przypadku braku wypłaty odszkodowania z polisy prywatnej jest mniej skomplikowane niż odwołania się od decyzji do sądu powszechnego. W obu przypadkach warto jednak skorzystać z pomocy doświadczonego adwokata ze Szczecina, specjalizującego się w prawie ubezpieczeń społecznych. Kancelaria adwokacka pomoże w napisaniu wniosku o odwołanie, a także wskaże jakie dokumenty będą potrzebne do poparcia swoich roszczeń. Profesjonalna pomoc adwokata będzie również niezbędna w momencie wkroczenia na drogę sądową, aby reprezentować swojego klienta w trakcie trwania postępowania.